Εγώ, πότε να γίνω μάνα;

Image via Wikipedia

Τι 20, τι 30, τι 40…Υπάρχει άραγε η σωστή ηλικία για να γίνει μία γυναίκα μητέρα;

της Αγγελικής Σάπικα/ aggelioforos.gr

Εάν αναρωτιέστε ποια είναι η σωστή απάντηση στο δίλημμα νέα ή μεγαλύτερη σε ηλικία μητέρα, το κράτος έρχεται να σας δώσει την αδιαμφισβήτητη απάντηση ότι μαμάδες πρέπει να γινόμαστε μεγάλες! Η τελευταία ρύθμιση που θέλει τις γυναίκες, οι οποίες στα 50 έχουν ακόμη ανήλικο παιδί να βγαίνουν νωρίτερα σε σύνταξη, είναι αρκετή για να πάρετε το μήνυμα: Όλες εσείς που δεν κρατιόσασταν και κάνατε παιδί όταν ερωτευθήκατε σφόδρα, όταν βρήκατε (ενδεχομένως νωρίς στη ζωή σας) τον κατάλληλο άντρα και δεν περιμένατε τη φυσική ωρίμανση… κάνατε απλά λάθος! Γιατί εσείς είστε που θα πρέπει να καθίσετε στη θέση σας και να δουλέψετε 15 χρόνια περισσότερα από τη διπλανή σας συνάδελφο, που καθυστέρησε τη μητρότητα για πολλούς και διάφορους λόγους δικής της ή όχι απόφασης.

Προσωπικά ανήκω στις… άτυχες που, για ένα χρόνο, δεν προλαβαίνω τη συγκεκριμένη ρύθμιση. Ο γιος μου, το τρίτο κατά σειρά παιδί της οικογένειας, έπρεπε να είχε καθυστερήσει τη σύλληψή του. Για ακόμη μια φορά, ήμουν πολύ βιαστική και αποδείχτηκα… συνταξιοδοτικά άτυχη, αν και επιμένω ότι προσωπικά νιώθω μάλλον τυχερή και ευτυχής που μπόρεσα να κάνω παιδιά σχετικά νέα. Στα 24 είχα την κόρη μου, στα 27 την άλλη μου κόρη και στα 31 τον γιο μου.

Η πρώτη εγκυμοσύνη μου ήταν, σαφώς, ένα σοκ για μένα. Μόλις είχα ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό μου κι ήθελα μανιωδώς να πιάσω δουλειά. Αντ’ αυτού βρέθηκα με επαπειλούμενη στο κρεβάτι να σχεδιάζω εξ αποστάσεως τον γάμο μου, αλλά και να απολαμβάνω τον έρωτά μου (Καθότι μόλις 23 ετών, πετούσα στα σύννεφα). Λίγο καιρό αργότερα, αισθανόμουν, ευτυχώς, περδίκι, έκανα τα πάντα, αισθανόμουν απόλυτα ευτυχισμένη και απαλλαγμένη από οποιοδήποτε άγχος. Δεν διάβασα κανένα βιβλίο, δεν είχα καμία εγκυμονούσα φίλη για να μοιραστώ τις αγωνίες μου, ίσως γι’ αυτό και δεν είχα καμία απολύτως αγωνία. Θυμούμενη, ύστερα από 15 πλέον χρόνια, την εποχή εκείνη, φοβάμαι ότι θα μπορούσα κάλλιστα να χαρακτηριστώ τουλάχιστον αδιάφορη από τις εγκυμονούσες που βλέπω σήμερα γύρω μου.

Image via WikipediaΣτο εργασιακό μου περιβάλλον, όπως και στα περισσότερα άλλωστε, τα 30+, για να μην πω τα 35+, είναι μία πολύ συνηθισμένη ηλικία για να μείνει μια γυναίκα έγκυος. Συνειδητοποιημένες, λαχταρώντας τη μητρότητα και προετοιμαζόμενες γι΄ αυτήν, οι γυναίκες των -άντα είναι σαν κινητή εγκυκλοπαίδεια. Ξέρουν τις μεθόδους τοκετών, τα εμβόλια, τη νέα «τεχνολογία» σε καρότσια, καρεκλάκια κτλ. Συζητούν ήδη για μελλοντικά μαθήματα γιόγκας, αγγλίδες νταντάδες που θα έρχονται για κουβεντούλα στο σπίτι ώστε να μάθουν τα παιδιά τους αβίαστα την ξένη γλώσσα, κι έχουν ήδη σημειώσει τα sites αυτοβοήθειας κι επίλυσης προβλημάτων υγείας, ψυχολογίας κτλ. στο ίντερνετ. Το να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο είναι όχι μόνο η πιο σημαντική, αλλά και η πιο σοβαρή απόφαση που μπορεί να πάρει κάποιος κατά τη διάρκεια της ζωής του. Τι γίνεται, όμως, όταν δεν σου δίνεται η ευκαιρία να πάρεις μια τέτοια απόφαση; Τι γίνεται, με άλλα λόγια, όταν το παιδί είναι προϊόν… έρωτα, όπως λένε μερικοί. Όταν τίποτε δεν είναι προγραμματισμένο;

Μόνο προσωπικά μπορώ φυσικά να μιλήσω και να μοιραστώ μαζί σας ότι στο μαιευτήριο μπήκα τρισευτυχισμένη και βγήκα εκστασιασμένη. Δεν ήξερα πολλά από επιπλοκές και τυχόν προβλήματα που θα μπορούσαν να προκύψουν. Σε κάθε μου γέννα, όμως ήξερα και περισσότερα, αφού είχα αρχίσει να συνομιλώ με άλλες μαμάδες και να αγχώνουμε η μία την άλλη, όπως μόνον εμείς οι γυναίκες ξέρουμε τόσο καλά…Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει, φυσικά, ότι η άγνοια είναι το ζητούμενο. Απλά, θέλω να πιστεύω, ότι το νεαρόν της ηλικίας με προστάτευε ακόμη από αυτό το βουνό άγχους που έχω φτάσει να γίνω με τα χρόνια…

Συγκρίνοντας τώρα, αναπόφευκτα, την πορεία μου με φίλες, πρέπει να ομολογήσω ότι υπάρχουν βασικές διαφορές. Τα χρόνια που εκείνες συνέχισαν να είναι party girls, με την καλή έννοια, εγώ άλλαζα πάνες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κλείστηκα στο σπίτι μου τα βράδια. Όταν εκείνες έχτιζαν την καριέρα τους και κολλούσαν ένσημα (κλαψ), εγώ και πάλι άλλαζα πάνες. Όποιοι μας έβλεπαν με τον επίσης νεαρό σύζυγό μου, μας έλεγαν τότε ότι είμαστε τυχεροί γιατί θα ξεπαιδιάσουμε νωρίς (μια έκφραση που πάντα αντιπαθούσα, γιατί υπονοεί ότι θέλεις να τελειώσεις με κάτι, που υποτίθεται ότι αποτελεί την πιο σημαντική απόφαση της ζωής σου). Αυτό όμως κι αν είναι η παραπλάνηση του αιώνα. Κάθε φάση που περνάει το παιδί έχει τις δυσκολίες της, οι οποίες αυξάνονται με γεωμετρική κλίμακα όμως, όσο αυτά μεγαλώνουν. Μπορεί, σε λίγα χρόνια, να μη χρειάζεται να το κυνηγάτε πάνω κάτω στην παραλία, αλλά θα το κυνηγάτε (που λέει ο λόγος) πάνω κάτω στα μπαρ και θα αναπολείτε τα χρόνια, που το πεδίο του παιδιού σας περιοριζόταν σε μια παραλία. Δεν θέλω να σας το χαλάσω, αλλά όπως μου λένε και φίλες μου με παιδιά στην ηλικία της παντρειάς, αυτό το πράγμα που το λένε άγχος, δεν τελειώνει ποτέ. Αλλάζει μορφή κι εξαπλώνεται στην καθημερινότητά σας. Στην αρχή περιορίζεται στις ώρες που είστε μαζί τους, επειδή η παρουσία σας ταυτίζεται με τη σωματική κούραση. Μετά, σταδιακά, εξαπλώνεται σε όλη την ημέρα, γιατί σιγά σιγά γεμίζετε άγχη, ελπίδες κι όνειρα για τα παιδιά σας που παλεύετε να τα αποβάλετε, ακόμη και λίγο πριν κοιμηθείτε. Όταν το θέμα με τη «μαλακή» γιαγιά που χαλάει το παιδί και του κάνει όλα τα χατίρια ή με τη Γεωργιανή που θα του μάθει σπαστά ελληνικά, θα σταματήσει να σας απασχολεί, θα συνειδητοποιήσετε ότι τα πράγματα έγιναν απλώς ακόμη πιο ζόρικα.

Image via WikipediaΟμολογώ ότι δεν ξέρω πώς είναι να αντιμετωπίζει κανείς όλα αυτά σε μεγαλύτερη ηλικία. Ξέρω ότι τώρα που τα παιδιά μου βρίσκονται στην εφηβεία, χαίρομαι, που προς το παρόν, δεν αισθάνομαι εντελώς ούφο δίπλα τους. Ξέρω την τεχνολογία (σχεδόν), γουστάρω τη μουσική τους, μπορώ να δεχτώ τη διασκέδασή τους (μέχρι πρόσφατα κι εγώ εκεί ήμουν άλλωστε. Μπορεί τα ίδια τα παιδιά, βέβαια, να αισθάνονταν πολύ πιο ελεύθερα, εάν δεν γνωρίζαμε απολύτως τίποτε γα τον κόσμο τους. Μπορεί να τους εκνευρίζει το «κι εμείς εκεί ήμασταν» που τους λέμε. Ωστόσο, δεν θα ήθελα να είμαι εντελώς έξω από τον κόσμο τους. Και αυτό, βέβαια, έχει να κάνει και με τη διάθεση (υπάρχουν ουκ ολίγοι νέοι πενηντάρηδες και γερασμένες εικοσιπεντάρες), και με τον εργασιακό χώρο (ένας καθηγητής λυκείου, εκ των πραγμάτων, θα έχει πάντα επαφή με εφήβους κι ένας χρηματιστής ποτέ) και φυσικά και με τον χαρακτήρα του καθενός: είσαι ανταγωνιστικός τύπος, έχεις ανεκπλήρωτα όνειρα, καταπιεσμένη παιδική ηλικία, εντελώς απελευθερωμένη εφηβεία κτλ. (Κάποιο απ’ όλα όλοι το ‘χουμε)…Όλα θα παίξουν τον ρόλο τους στον τύπο του γονέα που θα γίνουμε.

Συνηθίζω να λέω ότι όλοι κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος. Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, θέλω να πιστεύω ότι η απάντηση δεν είναι τόσο απλοϊκή. Άσχετα με τη ρύθμιση σχετικά με το ρημαγμένο, κατά τα άλλα, συνταξιοδοτικό, δεν θα άλλαζα με τίποτε την απόφαση να γίνω μητέρα τότε που έγινα. Ακόμη κι αν στα 40 μου, με έφηβη κόρη πλέον, μοιάζει τουλάχιστον γελοίο να ξενυχτάω χορεύοντας σε μπαρ, ενώ το παιδί μου μπορεί να βρίσκεται σε παραδιπλανό μπαράκι. Όχι ότι η σκέψη θα με σταματήσει. Απλά, προς το παρόν, και με όλα αυτά που προσπαθούν να χωρέσουν στο μυαλό μου κάθε μέρα, μόνο ο χορός με μάρανε. Μέχρι να έρθει η ώρα να σιγουρευτώ ότι το παιδί έχει γυρίσει επιτέλους στο σπίτι από την έξοδο της Παρασκευής, μου έχει φύγει κάθε όρεξη και κουράγιο για ξενύχτι. Την ίδια ώρα, βέβαια, βλέπω πολλές συνομήλικες μου, που έχουν πολύ μικρότερα σε ηλικία παιδιά, να έχουν πολύ περισσότερα κουράγια για ολονύχτιες εξόδους και αυτοσχέδια «πάρτι». Μπορεί να είναι θέμα φάσης και πάλι. Μπορεί σε λίγα χρόνια να μου ξαναγυρίσει η όρεξη για έξω (έτσι μου υπόσχεται η γκουρού - φίλη μου στο γραφείο). Προς το παρόν, όμως, δεν μπορώ παρά να λαχταρώ πολύ περισσότερο μια βραδιά παρέα με τα παιδιά μου. Ίσως επειδή γνωρίζω πλέον καλά ότι σε 2 - 3 χρόνια, η «παρέα» αυτή πολύ δύσκολα θα μπορεί να συναντηθεί. Ίσως επειδή κάθε στιγμή μαζί τους είναι πιο πολύτιμη και ουσιαστική από μία φασαριόζικη βραδιά σε κάποιο μπαρ. Γιατί, είτε στα είκοσι, είτε στα τριάντα, είτε στα σαράντα, η μητρότητα έρχεται και σου κατακλύζει το σύμπαν. Σου δίνει ένα δώρο, που το ξετυλίγεις μέρα με τη μέρα και η αγωνία, η χαρά, η λαχτάρα δεν σε αφήνει ποτέ!